Addy Nijenboer > Woody Guthrie Festival 2009 > Reisverslag WGF 2009

Reisverslag WGF 2009

Dit is een concept voor het definitieve reisverslag. Verhaal is nog niet af en er staan zeker nog fouten in. Zal dat de komende dagen hopelijk allemaal veranderen

Woody Guthrie Festival 2009

Dinsdag/Woensdag 7 en 8 juli.

Normaal gesproken zou ik Woensdagmorgen vroeg naar Schiphol vertrekken met de 1e trein. Maar om je niet te hoeven haasten kun je bijv. de nacht doorbrengen in een hotel rond Schiphol. Heb je woensdagmorgen alle tijd om je ding te doen. Daarom heb ik gekozen om de nacht door te brengen in een hotel op Schiphol dat al achter de douane zit. De kamer is niet groot, klein zelfs, maar uitermate geschikt om te slapen en te douchen. Heb nu 2 uur extra kunnen slapen. Het vliegtuig vertrok op tijd en zat vol. Bij aankomst in Atlanta, een tussenstop op weg naar Wichita, bleek het aansluitende vliegtuig ruim 2 uur vertraging te hebben in verband met het slecht weer in gedeelte van Amerika. Ook de aansluitende vlucht naar Wichita gaf geen problemen. De nacht doorgebracht in een motel vlak naast het vliegveld.

Donderdag 9 juli.

Rond 9 uur ‘s morgens mijn huurauto opgehaald en zonder problemen en vertragingen op weg naar Henryetta. Henryetta ligt op ruim 25 km. van Okemah waar het festival wordt gehouden.
Onderweg veel radiostations geluisterd maar niets gevonden waar ze bijv. Jimmy draaien. Wel veel country en voor mij toch nog verrassend: Bob Seger.

Rond 13.15 aangekomen bij het motel waar ik de komende drie nachten zal slapen.

Na een korte opfrisbeurt vertrek naar Okemah. Halverwege kwam ik er achter dat ik het fotoboek wat ik had laten maken van vorig jaar was vergeten. Ik had dit speciaal meegenomen om het te laten tekenen door de artiesten die er met een foto instaan.

Aangekomen in Okemah ben ik als eerste naar het postkantoor gegaan om een postzegel te halen voor een verjaardagskaart die ik vergeten was te sturen. Tegenover het postkantoor was ook het informatiecentrum van het festival. Daar ontmoete ik Roger Osburn die ik al jaren ken, alleen via de email, met wie ik af en toe wat live opnamen van Jimmy ruil.
Na een kort maar leuk gesprek vertrok ik naar het Brickstreet Cafe waar ik de dames en heer zou ontmoeten die ik hier vorig jaar ook heb gezien. Freddie, Kathleen, Chris, Adele, Margerat, Terry en Pat. Tevens was Mary Ann en haar man aanwezig. Mary Ann was er vorig jaar niet vanwege ziekte. Met Freddie en Mary Ann heb ik in 2007 een roadtrip gemaakt rond New York voor diverse optredens van Jimmy.

Was ruim op tijd voor mijn eerste optreden van het festival. Had daardoor nog even tijd op een paar bekende te groeten. Natuurlijk Jimmy. Maar ook Radoslav Lorkovic, Andrew Hardin en Annie Burns.

Het optreden was een tribute voor Bob Childers. Het vreemde van dit festival is, ten minste dit en vorig jaar, dat de naam van Bob Childers vaker valt tijdens de optredens, dan die van Woody Guthrie. Maar dat is niet zo verwonderlijk. Bob Childers was 1 van de muzikanten die een belangrijke rol vervulden op dit festival. Hij overleed vorig jaar een paar maanden voor het festival. Het was begrijpelijk dat zijn naam vorig jaar regelmatig viel. Maar dat zijn naam dit jaar ook veel werd genoemd is eigenlijk ook niet zo verwonderlijk. Bob woonde in de buurt van Tulsa en was een veel gevraagde schrijver van liedjes en was misschien wel Jimmy’s beste vriend. Veel artiesten hebben nummers opgenomen van Bob. Jimmy natuurlijk maar ook de Red Dirt Rangers en Stoney LaRue.
Na Jimmy traden ook de Burns Sisters op en voor mij onbekende artiesten.


Na optreden samen nog wat gegeten en toen op weg naar het festivalterrein. Het nadeel van dit festivalterrein is dat er eigenlijk geen schaduwrijke plekken zijn. Heb eigenlijk geen idee hoe warm het vorig jaar was maar dit jaar scheen de zon fel en het was warm. Ergens tussen de 35 en 40 graden Celsius. Maar het terrein is goed toegankelijk en goed voorzien van eten en drinken.

Om half zeven begon het 2e optreden van die avond. Het 1e gemist vanwege het eten in Brickstreet Café. De 1e avond waren er optredens van the Burns Sisters, Joel Rafael, Sarah Lee Guthrie + Johnny Irion, Steppin’in it en als afsluiter Stoney LaRue. De verrassing van deze avond was toch Steppin in it. Naast de muziek is hier de presentatie op het toneel ook leuk. De zanger/gitarist en de bassist hielden hun instrumenten goed vast maar de 2 andere muzikanten hadden bijna elke minuut wel een anders muziekinstrument in de handen. Ik overdrijf maar daar waar je op kom blazen hadden ze bij zich.
Halverwege het optreden van Stoney LaRue ben ik vertrokken. Had een lange dag achter de rug en was moe. Daarom ook niet op het parkeerterrein van het motel geweest waar de artiesten verbleven om te jammen. (zie reisverslag vorig jaar).

Vrijdag 10 juli.

Vorig jaar was de zaterdagmorgen een ochtend waar ik niet opdreef kwam nu was het de vrijdagmorgen. Al was het wel bewust een ochtend waar ik rustig aan wilde doen. Na een uitgebreid ontbijt in Pig Out Palace terug naar mijn motelkamer.

In de loop van de middag vetrokken naar de Grape Ranch een aantal kilometers buiten Okemah. Ook hier zijn de middagen van het festival optredens van o.a. artiesten die op het festival optreden. Maar de belangrijkste reden was toch het weerzien met Eric Devries een Nederlandse singer/songwriter die ik vorig jaar tijdens het festival had ontmoet.
Eric is de laatste jaren rond deze tijd in Oklahoma voor een werkvakantie. Eric was toch nog verrast dat ik er was omdat ik eerder dit jaar had laten doorschemeren dat ik er misschien niet zou zijn.

Tijdens deze middag zag ik naast Eric ook Gene Wiliams, Jan Galbraith, Red Dirt Rangers en Randy Crouch. Deze Randy was vorig jaar de muzikant die misschien wel de meeste optredens had gedaan. De meeste als begeleidend muzikant. Dit jaar was dat zonder enige twijfel Radoslav Lorkovic. Maar ook Don Conoscenti en David Amram waren aanwezig.
Iedereen heeft mijn fotoboek gesigneerd en iedereen vond het leuk. Heb nog even staan praten met David Amram. Toen hij in de gaten had dat ik uit Nederland kwam heeft hij in redelijk goed Nederlands wat in mijn boek geschreven. Dank u well, Tot ziens en Heeper de Beep hoera. Zijn schoonzoon is een Nederlander en komt uit Den Haag. Van hem heeft hij wat Nederlands geleerd. Hij vertelde dat hij al sinds de jaren vijftig naar Nederland kwam voor optredens. David is geloof ik 78.

Deze optredens was ruim optijd klaar om rustig terug te rijden naar het festivalterrein voor de 2e avond. Optredende artiesten waren Ramsey Midwood, Red Dirt Rangers, John Flynn, Ellis Paul en John Gorka.

Na elk optreden kwamen de artiesten nog even naar een tent voor het begroeten van de fans en het signeren van cd’s T-shirts end. Dus ook mijn boek. De meeste van de artiesten van vorig jaar hebben mijn boek gesigneerd.

Tussendoor ook nog even brutaal geweest en afgestapt op Mary Jo. Mary Jo is een zuster van Woody Guthrie. Volgens mij wist ze nog wie ik was had haar vorig jaar ook ontmoet.

Na het optreden toch nog even naar het parkeerterrein geweest om te kijken wie er aan het jammen was. Ben er niet lang gebleven want ik moest de volgende morgen vroeg op en wist dat ik de komende nachten nog weinig slaap zou krijgen.

Zaterdag 11 juli

De ochtend begint al vroeg. Moet ontbijten bij het Mary Jos Pancake Breakfast. Ik heb dit vorig jaar gemist.

Voor dit ontbijt betaal je 5 dollar en de opbrengsten gaan naar het Huntings disease organisatie. Woody Guthrie stierf aan deze ziekte. De ere gast is Mary Jo. Naast optredens weer Jimmy en wat andere is er een toespraak van Mary Jo.

Aan het einde vraagt ze altijd wie waar vandaan komt. Er werd geroepen dat een van de aanwezige artiesten, Bill Chambers, uit Australië kwam. Maar Mary Jo riep dat er ook iemand uit Holland kwam. Ik dus. Rondom me hoorde ik roepen That must be Addy. (zie video) Was erg leuk dat ze me noemde. Ook was er een artiest die uit Italië kwam en er was een stel uit Liverpool.

Aangezien het weer erg warm was ben ik na het breakfast naar het Crystal Theater gegaan voor optredens van Andrea Parodi, die artiest uit Italië, Tony Lee Thomas, Audrey Auld en Sam Baker. Toen ik naar binnenging was het ochtendprogramma nog bezig. Heb daardoor nog een stukje meekunnen krijgen welke artiesten nummers hebben opgenomen van Woody. Aan de hand van muziek en originele geschriften van Woody.

Het eerste optreden was van de Italiaanse zanger Andrea Parodi samen met o.a. Andrew Hardin. Het was leuk maar niet bijzonder. Wat wel erg leuk was Tony Lee Thomas. Samen met zijn band bracht hij een heel energiek optreden. Ben zeker van plan iets van hem te kopen. Daarna kwam de Australische Audrey Auld. Weer zo’n artiest waar ik nog nooit van gehoord had maar toch heel bijzonder. Maar het leukste optreden van de middag was toch Sam Baker. Op het toneel begeleid door Bill Chambers, Don Conoscenti en Terry Wale.
Wie Sam Baker kent weet wat je te wachten staat. Heb hem vorig jaar in Deventer gezien en wist meer over Deventer te vertellen van de inwoners. Hij vertelde me dat hij Wikipedia goed bestudeerd. Ook van daag was het volop praten en grappen maken met Don Conoscenti. Don was een dankbaar onderwerp vanwege het ongeluk dat hij een tijd geleden had gehad. Don had af en toe een kruk nodig om zich voor te bewegen. Sam had het er maar steeds over dat de bedoeling van de kruk alleen maar was om de aandacht van de vrouwen trekken. Maar goed Sam deed ook nog een paar nummers. o.a. Slots met Audrey Auld

Na dit optreden gegeten in een plaatselijk Mexicaans restaurant samen met Terry, Pat en Jimmy. Terwijl Sam er ook nog een paar minuten bijzat.

,s Avonds optreden van: Don Conoscenti, Butch Hancock, David Amram, Bil Chambers en Jimmy LaFave. Bill Chambers trad op i.p.v. Terry Hendrix die zich een paar dagen daarvoor ziek had gemeld.

Na het optreden van Jimmy nog even naar de parkeerplaats bij het hotel geweest om te kijken of daar nog iets leuks was te beleven. De meeste artiesten zaten op dat moment nog op hun motelkamer maar o.a. the Burns Sisters John Inmon, Butch Hancock zaten buiten te jammen. Nog even met Mark Patterson staan te praten,. Ik vroeg hem of hij ooit met Jimmy in London had gespeeld. Hij bevestigde dat en vertelde me dat hij zich mij nog kon herinneren. Leuk te horen. Ben ook nu niet lang gebleven want een paar uur later moest ik op weg naar Belle Plaine.

Zondag 12 juli.

Wordt vandaag een biezondere dag. Het optreden van Jimmy in Belle Plaine is de reden dat ik alsnog heb besloten om naar het WoodyFest te gaan. Het concert van vorig jaar in Belle Plaine was misschien wel het beste wat ik ooit heb gezien van Jimmy en band.
Na een lange rit, via Oklahoma, kom ik rond 2 uur aan in Belle Plaine.


Notities ( en dingen die ik hier en daar oppikte):

Mark Patterson krijgt nog steeds 2x per jaar een bedrag, Buma/Stemra ?, vanwege zijn bijdrage aan Austin Skyline. Hij kan er jaarlijks 1x van eten bij een bijv. een Mexicaans Restaurant. Hij vertelde ook, geen idee als het waar is, dat Blue Highways dit jaar voor het laatst zou zijn geweest.

Munich Records verzorgt de distributie voor Music Road Records.

Oud gedienden zoals Wally en Stewart Cochran spelen nog regelmatig mee.

Op You Tube heeft een uitvoering van "Have I told you lately’ gestaan in de uitvoering van Jimmy. Binnen 14 dagen was er een brief van de advocaat van Van Morrison met het verzoek te betalen of de video te verwijderen. Waarop Jimmy de volgende opmerking maakte: Hij is waarschijnlijk jaloers op onze uitvoering maar uiteindelijk is het toch "All about the Money".

De cd van John Inmon is als vriendendienst uitgebracht in een oplage van 1200 stuks en is zo goed als uitverkocht.

Jimmy en de band hebben een groupie. In het Crystal Theatre zat ik naast een vrouw die vond dat ze de grootste fan van Jimmy was in Amerika. Ze was al fan sinds oktober 2008 en had Jimmy al een paar keer gezien in Amerika. Toen ik dit vertelde tegen Terry wist zij precies wie ik bedoelde. Tegen mij vertelde deze dame dat ze een danseres was maar schijnbaar had ze ook al verteld dat ze iets juridisch deed. Haar gedrag na afloop van de diverse optreden blijkt dat ze via de band langzaam richting Jimmy aan het werken was. Heb haar mijn e-mail gegeven maar tot op heden niets van haar gehoord.

Veel artiesten, maar ook de Amerikanen die ik spreek, blijken hun hoop op Barak Obama te hebben gevestigd. Maar dat bleek vorig jaar ook al.

John Flynn vertelde dat er al meer Amerikaanse soldaten waren verongelukt met hun motor, na thuiskomst uit Irak, dan dat er soldaten in Irak waren omgekomen. Veel soldaten hebben psychische problemen na terugkeer uit Irak. Zijn vraag wat is er veranderd na de Vietnam oorlog. Hij schreef er een lied over …………….
Maar je hoort ook andere verhalen van bijv. Terry Lee Thomas die juist positieve dingen zag van bijv. een bezoek aan een veteranenziekenhuis. De waarheid zal wel in het midden liggen.

Net zoals vorig jaar werd ik in Belle Liane aangesproken door een Amerikaanse vrouw die vol trots vertelde dat zo ooit in Utrecht was geweest. So What.

Ook de gevolgen van het Amerikaanse ziektekostensysteem meegemaakt. Een van de dames uit onze groep werd door de hitte bevangen. Toen de ziekenauto er was werk er duidelijk 3x gevraagd naar welk ziekenhuis ze haar moesten brengen. Hier in Nederland zou het dichts bij zijnde zijn daar ligt het toch iets anders. Ze had uiteraard geen ziekenhuis in gedachten. Ze was in een vreemde stad een kleine 1300 km. van huis. En de eigenaar van de plaats waar het gebeurde had toch wel haast om haar daar weg te krijgen vanwege de aansprakelijkheid. Uiteindelijk viel het gelukkig allemaal wel mee ze werd naar ons hotel gebracht om daar bij te komen. Alles is goed afgelopen. Deze situatie deed me denken aan de film van Michael Moore Sicko.

Robin Macy vond het hartstikke leuk dat ik speciaal voor haar naar Amerika gekomen was. Wat waar was. Had al eerder besloten om dit niet jaar niet te gaan maar het optreden in Belle Plaine was wel de doorslag om alsnog te gaan. Maar heeft wel de verplichting geschept om volgend jaar weer te gaan. Moet daar nog even over nadenken.

Nu Music Road Records goed in de steigers staat is het volgende project van Jimmy het opnemen van nieuwe nummers voor de een volgende cd. Maar aangezien de Bohemia Collection er ook aan staat te komen is het niet duidelijk wanneer de op te nemen cd uit gaat komen. Maar er is een kans dat als dit volgend jaar gaat gebeuren dat Jimmy zeker weer naar Nederland komt in combinatie met andere Europese optredens. Er is over gesproken maar ook niet meer dan dat.

Na het optreden van Jimmy en de band in Belle Plaine komt er een stel het terrein opgelopen. Ze hadden er op gerekend dat het optreden begin van de avond was. Ze waren zwaar teleur gesteld zeker omdat ze ongeveer 3 uur hadden gereden. Maar Jimmy is Jimmy . Hij pakte zijn gitaar en samen mat Radoslav zong hij speciaal voor hun Valentine day.

Leuk om te zien was dat tijdens het Mary Jo Pancake Breakfast. Radoslav kwam aanlopen het zijn accordeon in zijn koffertje en meteen het toneel opkon om zijn gedeelte van het nummer te spelen. Zulke dingen zag je vaker gebeuren met artiesten die hier en daar op verschillende podia mee speelden. Snel van het ene naar het ander. Soms net optijd soms te laat.

Het zelfde gebeurde eigenlijk ook in Belle Plaine. Het podium was al hellemaal opgebouwd maar er was geen spoor van Radoslav. Vorig jaar reed hij nog met Jimmy mee naar Belle Plaine. Dit jaar had hij eigen vervoer. Iedereen, ook Jimmy, ging er eigenlijk al vanuit dat Radoslav niet kwam. Maar opeens stond hij daar toch zijn spullen aan te sluiten.

In the Current. Oklahoma’s Alternative Source for news, Entertainment and Green Living" staat een leuk artikel over Eric Devries. In dit blad staan artikelen en interviews met artiesten die maand optreden in de staat Oklahoma.