Addy Nijenboer > Woody Guthrie Festival 2010 > Reisverslag WGF 2010

Reisverslag WGF 2010

Het Woody Guthrie Festival

14juli

Na het bezoek van de Farm rijd ik richting Henryetta waar ik de komende nachten zal slapen. Onderweg kom ik langs Okemah, waar het Woody Guthrie Festival wordt gehouden en kan het niet laten om te kijken als mijn steen bij het Woody Guthrie monument is geplaatst. Was in 1e instantie teleurgesteld omdat ik de steen niet vond. Maar wat bleek: de steen was niet geplaatst tussen de stenen op grond maar was geplaatst op het monument zelf.



Dit was een goed begin van het festival. Daarna doorgereden naar Henryetta om in te checken in mijn motel. In dit motel verblijven vrienden die ik de laatste jaren heb gemaakt: Freddie, Kathleen, Mary Ann, Ross, Wendy en Chris.
Na het inchecken wat gegeten bij Pig Out Palace. Een truckstop waar het lekker eten is. Na het eten even gekeken wie al van de groep al aanwezig was. Chris stond bij de receptie hij was op dat moment de enigste.
Heb op mijn motelkamer wat geschreven aan dit verhaal. Een uurtje later was de hele groep aanwezig. Bij het begroeten van Freddie gaf zij me een uitdraai van het verhaal wat was gepubliceerd op een lokale Dallas nieuwssite.
Rond 18.00 vertrokken naar het Chrystal theater waar het de opening van het festival was gepland. Woodys zoon Arlo Guthrie was de hoofdact met als voorprogramma Ramsay Midwood.

Aangekomen bij het theater stond er al een rij met bezoekers. Ondertussen ook mijn mediabadge opgehaald. Deze badge geeft me wat voordelen: gratis lunch parkeren en T-shirt en toegang in de fotopit voor het grote podium. Maar geen toegang backstage wat wel jammer was.
Vlak voor het optreden een korte toespraak. Het Chrystal is een van de vele oude theaters die in de loop van de tijd vervallen raken omdat er geen geld is voor renovatie. Maar er worden nu serieuze pogingen gedaan om dit mooie theater op te knappen. Diverse organisaties in Okemah en een plaatselijke bank gaven een donatie van $ 25.000,00 als start van een fondswerving.
Na het optreden van Arlo had ik wel de vraag waarom hij wel optreed in Europa maar nooit in Nederland. Heb ik geen antwoord op.
Heb buiten op straat Shawn Davis van Stonehoney aangesproken. Heb hem kort gesproken en afgesproken elkaar weer te spreken als het zo uit zal komen. Ga meteen door naar mijn motel. Zal dit de komende avonden ook doen. De laatste jaren ben ik bijna altijd naar de parkeerplaats van het motel waar de artiesten verblijven geweest . Na de optredens, op het grote podium, tot diep in de nacht zijn er daar altijd diverse jamsessies. Word wat ouder en heb mijn slaap nodig.

Donderdag 15 juli

Vandaag richt ik al mijn aandacht op het Brickstreet Cafe.

Maar eerst een foto gemaakt van de parkeerplaats van Joel Rafael (zie Zaterdag).

Daarna het Brickstreet Cafe ingelopen voor het eerste optreden van de dag.

Het programma wordt afgetrapt door Lauren Lee & Liberty Road.

Laura Lee is een jonge violiste uit de buurt van Okemah. Op haar cd 2nd Floor heeft ze het nummer River Road van Jimmy LaFave opgenomen.

Hierna het optreden van Susan Herndon. Foto genomen na de stroomstoring.




Heb haar deze week eerder gesproken na het optreden van Jimmy LaFave in Dallas. Ze heeft een kort optreden in de film Searching for the heart of the Heartlands.
Halverwege haar optreden vloog er met een luide knal het elektra eruit. Zaten we in het donker. Na een korte onderbreking maakte Susan haar set akoestisch af in het donker. Ze werd onder anderen begeleid door David Amram en Tom Skinner.
Na het optreden werd bekent gemaakt dat het hele programma verplaatst werd naar het Chrystal Theater. Waar gelukkig deze dag geen programma was.Ondertussen had ik ondervonden dat mijn spiegelreflex camera het om de een of ander reden niet deed. Gelukkig had ik mijn kleine digitale camera bij me.
Helaas zijn de fotoos van het dagprogramma niet de beste.
Ga ik lunchen in het restaurant gedeelte van het cafe. Daarna op weg naar het Chrystal theater. Heb hierdoor het optreden van Travis Linville gemist. Het eerste optreden in her theater was van Broken Wing Routine. Een jonge band die ik vorig jaar ook gezien heb.

Daarna een van mijn favorieten de Red Dirt Rangers.

Het gedeelte van Amerika waar het festival wordt gehouden, is ongeveer het hart van het Indianen gebied van Amerika. En dat kun je aan veel dingen merken. De Rangers en Don Conoscenti hebben een liedje geschreven over een stamhoofd dat zich heeft overgegeven aan de blanken genaamd What else could I do.

Na het optreden het optreden van Monica Taylor.

Een optreden waar ik naar uitgekeken heb. Monica heeft een prachtige uitvoering van een ouder nummer van Jimmy LaFave opgenomen The Price of love. Zij zong dit samen met Jimmy.
Het nummer staat op haar laatste cd Cotton Shirt. Ze heeft mijn cd gesigneerd. Ze vertelde me dat ze al wist dat ik in Okemah was. Ze had het gehoord van Robin Macy.
Als laatste was er het Bob Childers Tribute. Bob Childers was 1 van die artiesten die er vanaf het begin bij was en is overleden in 2008. Bob Childers was Jimmy’s beste vriend. Ze kenden elkaar al sinds 1978. Jimmy heeft in die periode ook de eerste elpee van Bob geproduceerd. En Bob was de inspiratiebron voor veel artiesten die in deze regio wonen en op het festival optreden. Tevens was Bob ongeveer het middelpunt van het leven op de Farm. oa de Rangers, Jimmy en Greg Jacobs spelen nummers ter ere van Bob. Jimmy speelde I will remember you een nummer wat volgens mij op de nieuwe cd komt te staan.

Op weg naar mijn auto hoor ik een getoeter achter mij. Het was Shawn Davis. Naast heb zat Nick Randolph ook van Stonehoney. Nick wilde even kennis maken.

Het dagprogramma duurt dit jaar een uur langer. Dit heeft alles te maken met het weer in Okemah. Vorige jaren begon het hoofdprogramma om 18.00 uur. Maar het was pas rond 20.00 uur aangenaam op het festivalterrein. De temperaturen in Okemah zijn deze periode rond de 38 graden Celsius en halen regelmatig de 40. Vandaar dat het overdekte dagprogramma een uur langer duurt en het avondprogramma een uur korter.

Het hoofdprogramma begint met de winnaar van de Song Writing Contest Mary Munsey om 19.00 uur.

Om 19.30 treedt SONiA op.
Zij is 1 van die artiesten die teksten van Woody bewerkt en opneemt.

Daarna is het optreden van de bijna 80 jarige David Amram.
Hij is de enige artiest die hier optreed die Woody ooit ontmoet heeft.

Wat gevolg wordt door de Red Dirt Rangers.

De avond wordt afgesloten door Stoney LaRue.


Tussendoor nog uitgebreid gesproken met oa Jela Webb die voor het Engelse blad Maverick een artikel schrijft. Ook met Shawn Davis van Stonehoney gesproken. Hij vertelde dat de deal met Music Road Records op een heel relaxte manier is beklonken. Dat het zakelijke gedeelte pas helemaal op het einde is beklonken. Dat het zakelijke gedeelte in alle opzichten het minst belangrijke was. Er is een hoop tijd gestoken in andere dingen. Passen we bij elkaar, wat willen jullie, wat willen wij dat soort dingen. De artiesten bij MRR hebben misschien nog wel meer te vertellen dat de man met het geld. En zo hoort het ook.

Vrijdag 16 juli

The Burns Sisters beginnen vandaag het programma in het Brickstreet Cafe.

Gelukkig was de stroom voorziening weer in order.
Heb een klein gedeelte van Betty Soo gezien en ben gaan lunchen. Daarna op weg naar het Chrystal theater voor een lange zit.
De eerste artiest die ik zag was was Jonathan Byrd.

Deze Jonathan Byrd verdient zeker de kans om te komen optreden hier In Nederland.

Hierna volgde een mooie, grappige en ontroerende set van Audrey Ault.

Na dit optreden even naar buiten gelopen om wat drinken te kopen en loor daar Audrey tegen het lijf. Ik zag haar even kijken van hee die ken ik en het kwartje viel. Na even bijgepraat te hebben samen op de foto.



Bij het binnengaan van het theater was Ronnie Eliott al begonnen.

Ronnie maakte een scherpe kanttekening naar oa BP. Dit was toch een van de weinige politieke uitspraken die ik op het festival heb gehoord.

Gelukkig was Don Conoscenti weer helemaal hersteld van zijn fiets ongeluk van vorig jaar liep daar door niet meer op krukken.
Zet je Don en Sam Beker op 1 toneel dan kun je lachen maar Don alleen is ook grappig. Hij was zo druk aan het vertellen over zijn nieuwe gitaar dat hij al begon te spelen zonder de gitaar in te pluggen. Iemand uit de zaal moest hem daar op attenderen. Ook hij zong het lied: What else could I do. Wat bijzonder was om een solo, op accordeon, te horen van Radoslav Lorkovic tijdens de toegift Sweet home Alabama.

John Fullbright sloot de middag met een ijzersterke set af.

Dat John bescheiden is kon je merken bij de aankondiging dat hij een van de hottest nieuwe artiesten in Amerika was. Daar schudde hij zijn hoofd bij en zijn gedachte waren duidelijk op zijn gezicht af te lezen: niet zo overdrijven.

Het hoofdprogramma begon vanavond met Butch Hancock.

Gevolgd door Terri Hendrix

Na Terri kwam het optreden waar ik al weken naar uitgekeken heb. Stonehoney.

Stonehoney is de laatste band die getekend is door het platenlabel van Jimmy LaFave Music Road Records.Stonehoney is ontstaan in Los Angels , waar Shawn Davis, Nick Randolph, Phil Hurley en David Phenicie elkaar hebben ontmoet. Alle 4 hadden al een muzikale carriere achter zich en zochten in Los Angeles een nieuwe uitdaging. Dat lukte eigenlijk voor geen van allen tot dat ze elkaar tijdens een van de vele songwriters-round-the table sessies ontmoeten. Dat ledide uiteindelijk tot opnamen die terug te vinden zijn op de cd Songs from a Hillside living room. Het was uiteindelijk Dan Navvaro die voorstelde om op het International Folk Alliance Conference te komen spelen. Daar en bij latere optredens werden ze regelmatig bekeken door Jimmy LaFave. Zo vaak dat het opviel. Hun gedachte was dat Jimmy hun wilde vragen of hij iets wilde opnemen voor zijn nieuw cd. Maar naar later bleek was het voor een platencontract bij Music Road Records. Omdat Los Angeles uiteindelijk niet de gewenste doorbraak voor de band bleek verhuizende ze in 2009 naar Austin. Vrijwel meteen hadden ze met een regelmaat optredens wat uiteindelijk leidde tot optreden elke Woensdag bij Threadgills. Na het oplossen van de schijnbare gewoonlijke juridische problemen verschijnt er dan eindelijk de cd The Cedar Greek Sessions in juli van dit jaar. Na het optreden nog uitgebreid met de jongens gesproken en heb ze beloofd om iets in Nederland voor ze te doen. Phil heeft ruim een jaar in Nederland gewoond. Hij was getrouwd met een Nederlandse. Hij wil graag met een kick ass band terugkomen om wat recht te zetten.



De avond werd afgesloten door Ellis Paul.


Zaterdag 17 juli

Een van de hoogtepunten van het festival is altijd de Mary Jo’s Pancake Breakfast at Lou Rocky Road Tavern.

De kosten, $ 5,00, komen helemaal ten goede aan het onderzoek naar de ziekte van Huntington. De ziekte waaraan Woody Guthrie is gestorven.
Bij het betreden van de achtertuin van de Tavern blijkt dat het een hete morgen gaat worden. Vorige jaar stond er een hele grote boom die nu helaas grotendeels gekapt is. Er is haast geen schaduw meer.
Bij aankomst bleken John Inmon, Glenn Schuetz en Rob McNurlin al aanwezig te zijn. Het loopt langzaam vol en een aantal artiesten komen er stuk voor stuk aan. Zelfs Radoslav Lorkovic is op tijd. Wat bij hem de opmerking uitlokte: Ben er voor het eerst eerder dan Jimmy. Dat zal zeker zo zijn. De afgelopen 2 jaar maar ook dit jaar gebeurde het regelmatig dat naast Radoslav ook andere artiesten op het laatste moment en zelfs tijdens het optreden binnenkomen. Zo smorgens vroeg zal dat met het slapen te maken hebben maar diverse artiesten doen er veel dingen bij. Zoals: een open microfoon optreden, het kinderfestival, lezingen, optreden in een bejaardencentrum of gewoon begeleiding van collegaas.
Het geheel wordt aan elkaar gepraat door Jimmy Pollard die zeg inzet voor de ziekte van Huntington. Zoals gewoonlijk is het eerste nummer van Jimmy LaFave. De Burns Sister zingen een nieuw lied van Woody The hills of Ithaca. Elk jaar worden er songteksten door diverse artiesten voorzien van muziek. Dit is er 1 van. Daarna oa Joel Rafael en Rob McNurlin.

Jimmy leest voor uit een brief die Woody schreef naar aanleiding van zijn net geboren zuster Mary Jo.



Zij is de oudste nog levende zuster van Woody en ere gast van het hele festival en dit pannenkoeken ontbijt.
Zoals gewoonlijk spreek ze de menigte toe. Maar eerst moet Lou vertellen hoe het hier allemaal begonnen is. Is iets wat ze niet leuk vind ze is echt iemand van de achtergrond. Maar het is heel klein begonnen en de eerste keer wat het al zo een succes dat men pannenkoeken te kort kwam zodat zij tijdens het ontbijt boodschappen moest doen om iedereen van pannenkoeken te voorzien. Nu zijn er rond 250 mensen. Je kunt merken dan Mary Jo oud wordt het toespraak was kort en was eigenlijk het zelfde als vorig jaar. We kunnen haar dit kwalijk nemen want ze is als 88 jarige het hele festival aanwezig en heeft net zo als iedereen last van de hitte. David Amram vertelde in het kort dat in het midden van de vijftiger jaren Woody had ontmoet. Ook Jack Austin zingt een lied. Jack is een van die vele mensen die zich al jaren inzetten voor de nagedachtenis van Woody Guthrie. De ochtend wordt afgesloten met een nummer van Bob Childers Woodies Road.

Ik kies er ook vandaag voor om de hitte te ontlopen en de optredens in het Brickstreet Cafe en Chrystal theater te volgen.

Om 11.00 uur het eerste optreden van Nancy Apple in het Brickstreet.

Aangezien ik honger heb ga ik wat eten in het restaurant gedeelte Op de trap naar boven kom ik Audrey Ault tegen. Ze vertelde dat ze Wally, zie deel 1, een mail had gestuurd, dat ze mij had gesproken, en een foto van ons samen. Ze vroeg of ik het leuk zou vinden om samen te lunchen. Tijdens deze lunch elkaar wat beter leren kennen en heb haar beloofd eens te kijken om het mogelijk was haar in de komende jaren eens naar Nederland te halen voor wat optredens. Wie weet. Door de lunch heb ik Rob McNurlin gemist niet zo erg trouwens.

Na Rob het enige solo optreden van Radoslav Lorkovic, nou solo?.
De Burns Sisters zongen op een paar nummers mee. Wie Radoslav wel eens heeft zien optreden weet wat hij op een podium doet. Hier was het niet anders. Tijdens het laatste nummer met accordeon liep het door de zaal en verliet bijna het pand via de trap. Het publiek stond op zijn kop. Dit verhaal werd in Belle Plaine een paar keer aangehaald door Sam Baker.

Na dit optreden kwamen de Cherokee Maidens.
Monica Taylor, Robin Macy en Jennifer Pettersen. Aangezien Robin’s cd Songs from the Garden van 2 jaar geleden mijn favoriete cd van het jaar was was dit zo een optreden waar ik naar uitgekeken heb. En ze stelden me niet teleur. De muziek is gebaseerd op Western Swing uit de jaren 40. Ik vond het fantastisch. Na het optreden op weg naar het Chrystal theater voor de volgende optredens.

Als eerste zag ik daar Jess Klein.
Niet helemaal mijn muziek maar zeker niet slecht.Ik houd meer van stemmen met wat power zeker bij vrouwen.

Na Jess Klein kwam John Wort Hanman.
Een Engelsman die op vroege leeftijd naar Canada verhuisde. Het verteld hoe hij en zijn familie afscheid nam van zijn grootvader. Nadat ze afscheid hadden genomen van zijn grootvader stapten ze in de auto en als afscheid gooide zijn grootvader een aardappel naar de auto onder het schreeuwen van Don’t forget where You came from. Zal na de vakantie het internet raadplegen om wat meer uit te vinden van hem want dit was zeker niet slecht.

Dan het hoogtepunt van deze ochtend/middag is Sam Baker.
Wie Sam Baker ooit heeft zien optreden weet wat hij te wachten staat. Mooie intense liedjes veel verhalen en grappen soms heel veel grappen.
Het eerst wat Sam zijn publiek beloofde wat dat hij nu meer dan de 4 nummers zou doen als afgelopen jaar. En dat klopte ongeveer. Vorig jaar was het meer komedie dan een muzikaal optreden. Ik vond het vorig jaar niet zo erg. Want de grappen van vorig jaar waren leuk al weet ik dat dat zeer persoonlijk is. Maar wie Sam vorig jaar in Roepaen heeft gezien weet dat een optreden ook zeer intens kan zijn.
Sam had deze woorden nog niet uitgesproken of de eerste grappen waren er al. Maar als je samen met Don Consesenti op het podium staat kan dat haast ook niet anders. 1 van de grappen ging over het ’aardappelverhaal van John Wort Hannam. Uiteindelijk was de grote vraag: welk soort aardappel was het? Don’s antwoord “sweet patatoe”.
Daarna was John Fullbright het slachtoffer van zijn grappen maar John beet van zich af met de grap dat hij een T-shirt voor Sam zou kopen met de tekst Take your meds en dan onderste boven gedrukt. Het duurde even maar Sam begreep het eindelijk: ja dan kan ik het zelf lezen.
Na 2 duetten met Jess Klein sloot Sam zijn set af met een duet met Audrey Ault. Bij de toegift “Truale” werd Sam ondersteunt door Stonehoney.
Na afloop nog aan John Fullbright gevraagd of er weer Nederlandse optreden aankwamen. En die komen er zoals het er nu voorstaat: april volgend jaar.

Na ergens gegeten te hebben op weg naar grote podium. De avond begon met een goede set van Steppin in it.


Het volgende optreden is van Joel Rafael.
Hier vertelde hij ook het verhaal van Lou's Rocky Road Tavern.
Jaren geleden kwam Joel in Okemah aan voor zijn optreden op het festival. Bij het zoeken naar een parkeerplaats kwam hij terecht bij een nieuw café in Okemah. Hij parkeerde zijn auto op een vrije parkeerplaats voor dit cafe. Op dat moment werd hij aangesproken door een vrouw met vraag of hij op weg was naar het naastgelegen Brickstreet Cafe. Zijn antwoord was ja. De vrouw eiste dat hij zijn auto ergens anders moest parkeren omdat dit een parkeerplaats voor haar café was. En dit koste haar klanten. Om geen problemen te veroorzaken heeft hij in haar cafe een biertje gedronken. Tijdens het drinken van zijn biertje raakte hij in gesprek met de vrouw: Lou dus. Ze bleek het cafe kortgeleden gekocht te hebben en in het geheel niet betrokken was bij het festival wat haar wel een beetje tegen stond.
Joel beloofde later op de avond, na de show in het Chrystal theater, bij haar een kort optreden te doen. Mede door de hulp van Jackson Brown die optrad in het theater, werd het optreden van Joel een groot succes. En sindsdien heeft Lou Rocky Road Tavern een prominente plaats op het festival. Als dank heeft Joel sinds dien een privé parkeerplaats tijdens het festival.
Na het optreden van Joel naar de plaatse geweest waar de artiesten na het optreden hun cds en andere dingen kunnen signeren. Wachtend in de rij hoor ik opeens: there is a even a guy from Holland waarop Joel zei: yes Addy met him a few weeks ago.
Waarop ik de heren duidelijk maakt dat ze het over mij hadden. Was wel leuk Joel en Dee Jones moesten er wel om lachen.

Na een optreden van Red Molly was het de beurt aan Jimmy Lafave.

Na opnieuw een goede set van Jimmy werd het festival afgesloten met iedereen op het toneel. Bij het nummer All along the watchtower mocht Phil van Stonehoney ook een solo spelen naast de fantastische solo van John Inmon.

Nick Randolph van Stonehoney mocht Seven bridges road zingen. En alle artiesten sloten af met This land is your land.

Zondag 18 juli

sMorgens op weg naar Belle Plaine voor het optreden van Jimmy LaFave in het Barlett Arboretum te Belle Plaine. Was er ruim op tijd de kassa was nog niet open maar gewoon doorgelopen. John Inmon en Glenn Schuetz waren al aanwezig en bezig de installatie op te zetten. Gelukkig was het dit jaar niet zo warm als vorig jaar. Had wat in de auto laten liggen. Op weg naar mijn auto kom ik Robin tegen. Ze stelde me voor aan wat medewerkers. Bij het opnieuw betreden heb ik alsnog de entree betaald. Ook in Amerika wordt er bezuinigd. Dus elke $ 10 voor entree is dan meegenomen. Het optreden begon wat later omdat Radoslav er opnieuw niet op tijd was. Maar deze keer had hij een goed excuus: zijn keyboard was gister gesneuveld bij het afbreken van het podium in Okemah. Op weg naar Okemah heeft Rad een nieuw keyboard moeten kopen in Oklahoma City. Sam Baker deed het voorprogramma deze middag.

Hij zou dat samen met Ellis Paul doen maar dat ging niet door. Ellis Paul had wat stemproblemen en wilde het rustig aan doen. Jimmy’s band begeleid vanmiddag Sam. Ook vanmiddag was Sam weer opdreef. Na het optreden even met Sam gesproken. Vooral het feit dat er geen optredens van Sam staan gepland voor Nederland in het najaar. De reden hiervoor was het verhuizen van Sam’s boekingsagent in Nederland. Volgens hem was er best nog een kans voor optredens in Nederland. Zeker als het aan hem zou liggen.



Aan het einde van het optreden van Jimmy zong Ellis Paul alsnog een nummer en samen met Sam en Ellis gaf Jimmy een toegift.

Na uitgebreid afscheid te hebben van de Sam Ellis Jimmy, Rad. Glenn, Bobby en John op weg naar het Hyatt in Wichita waar ik de laatste nacht zou doorbrengen. In het Hyatt gegeten met Mary Ann, Ross, Kathleen, Freddy, John, Candance en Simon.

Maandag 19 juli, Dinsdag 20 juli en Woensdag 21 juli

Vandaag terug naar Nederland. Ik vlieg via Chigaco en Warschau terug naar Nederland. Doordat het vliegtuig vanwege machinepech in Chigago 3 uur later vertrok heb ik in Warschau mijn aansluiting gemist naar Amsterdam. Hierdoor een extra nacht in Warschau en Woensdagmorgen op weg naar Amsterdam en aansluitend Zwolle.