Addy Nijenboer > Woody Guthrie Festival 2008

Woody Guthrie Festival 2008

Doel van deze vakantie as natuurlijk weer een paar optredens van Jimmy Lafave en het Woody Guthrie Festival in Okemah.


Maandag 7 juli

De reis van huis naar Dallas verliep zonder problemen en vertraging. Uiteraard heb je in Amerika een auto nodig dus vooraf een auto gehuurd. En tot mijn verrassing mocht ik kiezen wat mij nog niet eerder was overkomen. Vooraf had ik gehoopt op een PT Cruiser en voor een ogenblik dacht ik ook een PT Cruiser te hebben. Maar het bleek een Chevrolet HHR te zijn. Het was een korte rit naar mijn motel waar ik rond 15.00 uur arriveerde. Rest van de dag niets gedaan op wat boodschappen na.

Dinsdag 8 juli

’s Morgens rond 8.30 uur vertrokken voor een lang rit naar Tulsa ongeveer 430 km. Onderweg een paar bekende namen tegen gekomen: Denton, Texoma en River Road. De Jimmy LaFave fans onder ons herkennen zeker 2 van de 3 namen. Rond 13.30 uur kom ik aan bij het Tulsa Crown Hotel. Vlak daarvoor nog het geluk gehad dat ik geen bekeuring heb gehad. Tulsa heeft veel eenrichtings verkeer dus je kunt wel raden wat er gebeurde. Ik had de pech dat er een politieauto net naast me stond maar wel het geluk dat het een politieman was die zag dat ik meteen in de gaten had dat ik verkeerd zat. Is dus goed afgelopen. Vooraf wist ik dat het een goed en duur hotel was en dat bleek wel. Mijn kamer was erg luxe en er lag een klein pakketje op mijn bed voor het slapen. In het pakketje zaten een zakje oordopjes, een oogdoekje en een cd, met relax muziek, die je moest draaien, op het moment dat je ging slapen.
Ik had met Freddie afgesproken dat we elkaar in het hotel zouden ontmoeten. Maar geen tijd afgesproken. Dus het wachten begon dat was geen probleem omdat ik toch wat last had van het tijdsverschil met Nederland. Ben na een kort hazenslaapje een stukje gaan lopen in de buurt van het hotel. Ondertussen was Freddie nog niet gearriveerd. Dus nog maar weer even gewacht in de hal en daarna op mijn kamer. Rond 18.00 uur nog niets gehoord en heb toen Freddie maar gebeld. Ze was ondertussen al gearriveerd en meteen weer vertrokken en was vergeten dat door te geven aan de receptie. Geen probleem ze was al in Caine’s, de zaal waar ‘s avond het benefiet concert zou worden gehouden ter ere van Bob Cilders.
Bob Childers was een van Jimmy's beste vrienden en is een paar maanden geleden overleden. De zaal was op loop afstand van het hotel maar het werd wat donker in de lucht dus ik heb uit voorzorg een taxi genomen. Rond 18.30 uur arriveer ik bij Caine’s. Dit is een van de oudste gebouwen, 1924, die nog staan in Tulsa. Daar ontmoete ik ook mijn reisgenoten. De al eerder genoemde Freddie maar ook Terry, Pat, Kathleen en Adele. Freddie en Terry had ik vorig jaar al ontmoet tijdens mijn 2 reizen naar Amerika. Pat en Adele komen uit Austin en omgeving en waar Kathleen vandaan komt weet ik niet. Tijdens het bekijken van al de foto’s die in de zaal kom ik ook een paar andere bekenden tegen. Radoslav en John beide leden van Jimmy’s band. Ze waren blij verrast dat ik er was. En natuurlijk was Jimmy er ook. Ook hij was varrast dat ik er was. Hij stelde me voor aan een oude vriend van hem die hij nog kende uit de jaren dat hij in Stillwater woonde. Ze kenden elkaar van de posterijen waar ze beiden werkten. Precies op tijd begon het concert. O.a. Joel Raphael, Burns Sisters, Greg Jacobs en Tom Skinner. Halverwege de show dacht ik iets Nederlands te horen maar wist niet wat. Maar een paar minuten later had ik de gaten dat ik het toch goed gehoord had. Een van de muziekanten was Eric DeVries uit Nijmegen. Toch een Nederlander. Tijdens de aankondiging voor het optreden van Mike McClure begreep ik dat de drummer diezelfde dag was getrouwd en dus was er luid applaus voor hem. Maar steeds verder in de set van Mike begon ik me af te vragen wie die drummer was hij kwam me bekend voor. En dat klopte. Het was Eric Hansen die eerste drummer van Jimmy die ik heb leren kennen. Ik heb hem na het optreden even aangesproken. Hij herkende me uiteraard niet meer maar de dingen die ik hem vertelde kon hij zich nog wel herinneren al was meer dan 10 jaar geleden.
Het optreden was rond 11.30 uur afgelopen en toen we buiten kwamen regende dat het goot. Iets waar ik vooraf in Nederland niet op had gerekend. Toen was er dus een klein probleem. Ik mocht wel met de dames meerijden maar 5 vrouwen en 1 man in een auto was toch even proppen. Maar het was een klein stukje naar het hotel dus het moest maar.


Woensdag 9 juli.

Aangezien het vanuit Tulsa naar Okemah maar een kleine 1,5 uur rijden is hebben de dames besloten het Gillgrees Museum in Tulsa te bezoeken. Dit op advies van Jimmy. Het regende behoorlijk dus Tulsa lopend verkennen had geen zin dus ik ben mee geweest. Het is voor mij het eerste museumbezoek in weet niet hoeveel jaar. En ik heb er geen spijt van gehad. Heb zelfs een boek gekocht van 1 van de schilders wier schilderijen er hingen:George Wilson Banks.
In de loop van de middag vertrokken Pat, Terry en ik richting Okemah. Maar we verblijven in Henryetta op een kleine 25 km. van Okemah. In Okemah is geen goed motel beschikbaar en in dit gedeelte van Amerika blijkt wel weer dat het een groot land is. Hoe dichter je bij grote steden komt hoe meer motels en tankstations en in deze regio moet je toch een groot aantal kilometers rijden om een tankstation of motel te vinden.
In het motel in Henryetta ontmoette ik ook Wendy, Chris en Margeret, ook vaste gasten voor het Woody Guthrie Festival. Na een korte opfrisbeurt en te hebben gegeten vertrokken we richting Okemah. Okemah is de geboorteplaats van Wood Guthrie. Midden jaren 90 hebben een aantal mensen het initiatief genomen om jaarlijks iets te organiseren ter nagedachtenis van Woody. Woody is voor vele Amerikaanse artiesten een van de inspiratiebronnen geweest. Maar Okemah is ook een van die vele Amerikaanse steden die al jaren in verval raken. Bij het binnenrijden van Okemah zei ik: dit is dus Smalltown USA waarop Terry meteen zei; this is far beyond Smalltown USA. We waren op weg naar het Crystal theater waar Country Joe MacDonald een voorstelling zou geven over Woody Guthrie. Country Joe MacDonald kennen we nog het beste van Woodstock 1969. Hij is een van de vele protestzangers uit de flowerpower tijd. Vlak voor het optreden heb ik even het programmaboekje voor het festival doorgelezen en kwam tot mijn verbazing een advertentie tegen van Music Road Records. Daarin werd reclame gemaakt voor 3 nieuwe cds. Ribbon of Highway Endless Skyway, John Inmon’s Songs For Heavy Traffic en de lang verwachte verzamelaar van Jimmy The Bohemia Collection. Ik had hier en daar wel wat opgevangen van deze verzamelaar dat was dus geen verrassing. Wat wel een verrassing was dat Jimmy samen met wat vrienden een platenlabel heeft opgericht. Heb geen idee hoe de verhoudingen zijn maar Jimmy doet het o.a. met Fred Remmert en een goede vriend van Jimmy als geldschieter.
Na afloop van het optreden buiten op de stoep even gewacht en zijn we met de groep en Jimmy vertrokken naar het Brick Street Cafe. Daar werd het officiële startschoot gegeven voor het festival. Onderweg heb ik Jimmy iets beter leren kennen. Hij is vriendelijk en zit vol met grappen. Ook leerde ik meteen de slechte kanten van Amerika kennen. Rond Okemah waren nog niet zo lang geleden 2 tieners zonder enige reden doodgeschoten. Jimmy zei tegen mij: Addy in America everybody has a gun and look what happens. Hij had dat nog niet gezegd of we passeerden een oude en verlepte supermarkt waar achter de winkelruit een papier hing met daarop: we accept foodstamps Yes Addy this is Amerika too.
Na de openingsceremonie met gratis eten en drinken zijn we terug gegaan naar Henryetta.

Donderdag 10 juli.

Het regende vanmorgen toen ik opstond. We hadden nog niet besloten wat we gaan zouden doen vandaag het was even afwachten wat het weer zou doen. Terry had gisteravond nog advies gevraagd aan Jimmy. Als het droog zou zijn zou Barttlesville een goede optie zijn. Aangezien het weer een beetje onvoorspelbaar was hebben we besloten om niet naar Bartlesville te gaan.
Het festival wordt gehouden op een grote grasweide net buiten Okemah had iedereen een eigen stoel gekocht die ze al jaren gebruikten. Omdat ik geen stoel had zijn we smorgens eerst naar een Walmart in Henryetta geweest om een stoel voor me te kopen. Dat kwam me goed uit kon ik meteen de nieuwe cd van Journey kopen. Alleen bij Walmart verkochten ze de cd met een extra dvd. Het is een nieuwe trend om je cd’s te verkopen buiten de reguliere verkoopkanalen om. Ik had mijn gedachten daarover maar na het lezen van en artikel heb ik mijn gedachten daarover veranderd. Het voordeel voor de koper is dat de cd goedkoper is dan bij de platenzaak. Daardoor worden er meer verkocht wat uiteindelijk goed is voor de artiest en Wall Markt verdient er ook nog wat aan. Ook heb ik een regenjas gekocht voor als het zou regenen tijdens het festival. Daarna zijn we doorgereden naar Okemah.
In Okemah hebben we verschillende dingen gedaan. Als eerste hebben we het geboortehuis van Woody proberen te vinden. Dat duurde even omdat we het niet zosnel konden vonden omdat de straat namen daar geen naambordjes hadden. Uiteindelijk wel gevonden maar het huis was afgebroken. Nog wat boodschappen gedaan en het informatiecentrum van het festival bezocht. Het weer was wat wisselvallig ene moment regen ander moment droog. In het Brick Street Cafe gegeten en daarna hebben we de Burns Sisters opzientreden in: Lou s Rocky Road Tavern. Ze waren een onderdeel van een show waar meerder artiesten een aantal nummers zongen.
Chris was ondertussen al naar het festival terrein geweest en had daar de stoeltjes alvast klaargezet. Hij was er zovroeg dat de stoelen op de 1e rij stonden. We arriveerden ongeveer om ongeveer 6 uur op het terrein. Het leekt een kleine versie van de festivalterreinen hier in Nederland. Waren informatiekramen en kramen waar ze cd’s en merchandising verkochten van het festival en uiteraard eten en drinken.
De eerste drie artiesten die optraden waren voor mij totaal onbekend. Rob McNurlin, Nancy Apple en David en Adam Amram. Ondertussen even kort met Jimmy gesproken over de Nederlandse tour en over de nieuwe cd’s en de Europese release. Voor de cds was er nog geen Nederlandse platenmaatschappij gevonden. Jimmy zal contact op nemen met Munich Records. Laatste 2 artiesten waren Keven Welch en Butch Hancock. Kende Butch alleen van naam en Kevin heeft nummers geschreven die Jimmy heeft opgenomen. Early summer rain en Amsterdam. Dat laatste nummer speelde Kevin als toegift. Na de beide optredens even met Kevin en Butch gesproken. Vroeg aan Kevin hoe laat hij van huis was vertrokken. Ik hoorde van Terry, die Jimmy die morgen had gesproken, dat Kevin pas laat van huis was vertrokken. Hij had er 7 uur overgedaan vanuit Austin naar Okemah. Hij had in de haast wel zijn laarzen vergeten zodat hij die avond op slippers heeft opgetreden.
Butch beloofde mij om op te zoeken waar Zwolle lag. Tot op heden niets van hem gehoord. Dus hij kon het niet vinden of heeft helemaal niets opgezocht.
Aan het einde van de avond vertrokken we naar het Days Inn motel van Okemah. Dit motel is helemaal gereserveerd voor de optredende artiesten. Na de optredens komen de artiesten hier samen om in de motelkamers of op het parkeerterrein wat te spelen. Zoals verwacht was het deze avond rustig. John Gorka was de enige die ik kende die stond te jammen op de parkeerplaats. Naast het hoofdpodium zijn er overdag ook optredens in o.a. het Brick Street Cafe met veel beginnende artiesten hiervan stonden er ook wat te spelen. Rond 1.30 uur ’s nachts zijn we terug gegaan naar ons motel.

Vrijdag 11 juli

’s Morgens rustig aangedaan. Vertrek rond 11.00 uur voor een ontbijt in het Pig Out Palace om daarna door te rijden naar de Grape Ranch. Dat is een wijnmakerij waar ook enkele optredens zijn. Dit in samenwerking met het festival. Om 12.00 uur zal daar Eric DeVries optreden samen met Gene Williams. Het was er rustig toen ik er aan kwam en het optreden begon wat later en had daardoor tijd om wat uitgebreider met Eric te praten. Hij vertelde wat hij allemaal in Nederland deed. Hij is ondermeer lid van Songwriters United. Rond 14.00 uur vertrokken om in het Brick Street Cafe de Red Dirt Rangers te zien. Aangekomen in Okemah trof ik daar Terry en zijn we gezamenlijk naar het Brick Street gelopen. Ik had al een paar keer gehoord dat Mary Jo in het ziekenhuis lag maar had daar verder geen aandacht aan besteed. Maar bij het binnenkomen kreeg Terry meteen te horen dat Mary Jo uit het ziekenhuis was en aanwezig was in het Cafe. Ik werd meteen voorgesteld aan Mary Jo. Ze vertelde dat het een eer was dat ik helemaal uit Nederland naar Okemah was gekomen. Ik dacht dat zal wel. Maar toch even aan Terry gevraagd wie die Mary Jo nu was. Het bleek de zuster van Woody Guthrie te zijn. Ja, en dan denk je inderdaad iets anders over de woorden van Mary Jo. Ik was er van uitgegaan dat het alleen beleefdheid was geweest maar ze meende het echt. Na het optreden van de Red Dirt Rangers nog even een stukje rond gereden om daarna door te rijden naar het festivalterrein.
Als eerste trad Sarah Hickman op. Ze vertelde over waarom ze een bepaald liedje had geschreven(heb helaas geen titel) Het liedje gaat over de moeder van de schutter op Viginia Tech High School waar meerdere scholieren zijn doodgeschoten. Ze was zo geemotioneerd dat er tranen in haar ogen stonden. De moraal van het liedje was: wat zal jij doen/voelen als jij de moeder van de schutter was geweest. Het mooie van dit soort festivals is dat je hier een andere mening hoort dan van de gemiddelde Amerikaan of wat je op de tv hoort.
Na het optreden van Sarah was er het optreden van John Flynn. Dit optreden heeft een behoorlijke indruk op me gemaakt. Sterk optreden en een zeer sterke stem. Hij vertelde dat hij eens de vraag kreeg waarom hij protestliedjes schreef en zong. Zijn antwoord was dat hij geen protestliedjes schreef maar liefdesliedjes voor zijn land. En dat zijn ze ook. Het optreden van Don Conoscenti was een belevenis. Don is geen singer/songwriter is die zin van het woord. Als hij speelt is het een combinatie van allerlei stijlen: rock, blues, soul, folk, jazz en country. Iets wat je moet zien. Van John Gorka had ik een heel ander beeld. Een nette goed in het pak zittend singer/songwriter. Maar hoe verkeerd was die indruk. Toen ik hem voor het eerst zag dacht ik nou nou. Maar wat kan men zich vergissen. John is heel anders dan ik verwachte. Een onderhoudende artiest met uiteraard goede liedjes. Maar toch had ik af en toe het idee van ben je serieus of toch ietwat verward.
De avond werd afgesloten met een uur vol liedjes van Phil Ochs. Deze werden gezongen door o.a. Jimmy, Joe Flynn, John Gorka en de Red Dirt Rangers.
Uiteraard ook na deze avond naar de parkeerplaats om te kijken naar de jamsessions. Aangekomen was het niet druk. Freddie, Adele, Terry, Pat, Wendy en Kathleen waren er al. Gezamenlijk een plaats opgezocht waar we konden zitten. Vrijwel meteen kwam Jimmy met zijn auto kwam aangereden. Wat ik niet wist dat het Jimmy’s verjaardag was. Jimmy kwam even bij de groep zitten en vertelde wat ditjes en datjes van het festival. Nadat Jimmy weg was heeft Terry Sam Baker gevraagd om iedereen gedag te zeggen. Aangezien Sam ook in Austin woont, kende hij de meeste heel goed. Ik heb Sam beloofd om een van zijn optredens begin september in Nederland te bezoeken. Sam is aardige en vooral grappig persoon. Nadat er wat grappen waren gemaakt over zijn haar ( lang) en Pat (kort) kwam er iemand van beveiliging vragen van wie de auto was waar we naast zaten. Er schijnt de vorige nacht wat gebeurd te zijn waardoor er beveiliging was ingeschakeld. Sam op een leuke manier uitleggen dat de auto van Jimmy was. Na het luisterend naar een paar muzikanten was het 2.30 uur dat ik vertrok naar mijn motel.

Zaterdag 12 juli

Vandaag was echt een dagje van niets doen. Werd ’s morgens wakker met een lichte hoofdpijn en was moe. Denk dat het vandaag allemaal even samen viel. Slaap tekort de jetlag. Dus rustig aangedaan wat gelezen en tv gekeken. Rond 16.00uur ben ik wat gaan eten en daarna nog een stuk gereden om de buurt te verkennen. Rond 18.00 uur op het festival terrein. De weersberichten waren niet gunstig het rond 17.00 uur en 22.00 uur zou gaan regenen. Gelukkig was her rond 17.00 uur droog. Bij de aanvang van de Red Dirt Rangers werd almeteen vermeld dat de weersberichten in de gaten werden gehouden en dat het zou gaan regenen/stormen dat zouden horen. Naast John Flynn vond ik de Red Dirt Rangers het beste van dit festival. Na de Rangers was het de beurt aan Joel Raphael samen met Radoslav Lorkovic en John Inmom, beide uit de band van Jimmy. Radoslav en Randy Crouch waren de 2 muzikanten die het meeste optraden tijdens dit festival. Randy Crouch, lijk op Catwaezel, wordt door velen beschouwd als een van de beste violist in de muziekbusiness. Beide hebben vele muzikanten begeleid tijdens dit festival. Tussen door even met Glenn Schuetz, bassist bij Jimmy, over de toer naar Nederland gesproken. Zijn vrouw gaat een paar dagen eerder en hij had wat vragen. Hij zal contact met me opnemen voor het beantwoorden van vragen die hij heeft.
Tijdens de set van Ellis Paul kwam de organisatie het podium oplopen met een waarschuwing dat met een beetje pech een er binnen een half uur een storm kon opsteken. En ja hoor nog geen 5 minuten later begon het te regenen en te waaien. Hiervoor had ik dus de regenjas gekocht. Een gedeelte van het publiek vertrok snel om in de auto te gaan schuilen of men trok de regenjas aan. Elles Paul heeft nog 15 minuten door gespeeld en zong mijn favoriete Woody Guthrie song “Gods promise”. Het is een tekst van Woody en Ellis heeft er muziek bijgeschreven. De uitvoering van de Burns Sisters is misschien wel het mooiste liedje dat ik ken. Staat zeker in mijn Top 5. Gelukkig hield het regenen net voor het optreden van Jimmy zo goed als op. Er lagen wel 2 dekens over de piano van Radoslav die door 2 mensen werden vastgehouden. Maar halverwege de set van Jimmy was het droog en werden de dekens weg gehaald. Maar vanwege het weer werd de set van Jimmy iets ingekort om het optreden van Judy Collins niet in gevaar te brengen. Na een valse start, geluidsproblemen, sloot Judy Collins het festival af met droog weer. Maar op weg naar de parkeerplaats begon het weer te regenen. Omdat al was afgesproken dat we daar niet te lang zouden blijven ben ik gelijk maar doorgereden naar het motel. We moesten de volgende morgen door naar Belle Plaine voor een optreden van Jimmy.

Zondag 13 juli

Na een laatst ontbijt bij Pig Out Palace vertrokken Terry, Pat en ik richting Belle Plaine Kansas. Maar een half uur rijden kregen we even de schrik van ons leven. Plotseling een piep en gaat er een lampje branden in de auto. Bij het lampje licht een band op. Lekke band? We zijn gestopt maar er is niets aan de hand. We besluiten door te rijden en als het even mogelijk is ergens op een veilige plaatst te stoppen. Bij een benzinestation zijn we gestopt om te kijken wat de bandendruk moest zijn. Deze was goed. Het informatieschermpje in de auto gaf de bandendruk van 3 banden aan behalve links achter Waarschijnlijk zet er een kleine storing in de elektronica want op de rest van de reis geen problemen gehad behalve dat de bandendruk niet goed werd weergegeven.
Freddie en Kathleen zijn met een andere auto gegaan omdat zij Wendy moets afzetten op het vliegveld.
Halverwege de rit naar Belle Plaine belde Terry met Freddie om te kijken waar ze was. Ze bleek vlak voor ons te zijn bij een tankstation/parkeerplaats en wie trof ze daar aan? Jimmy en Radoslav. En wat zien wij in de verte: hetzelfde tankstation. Toeval wilde dat we net hadden besloten om even de benen te strekken het kwam allemaal heel toevallig zo uit. Na een stop van 15 minuten vertrekken wij richting Belle Plaine. In de autohuur zat ook navigatiesysteem. Terry had vooraf een route uitgeprint. Bij vertrek uit Okemah hadden we al kunnen zien dat de route via navigatie en de geprinte bijna hetzelfde waren. Maar bij de afslag naar Belle Plaine bleek er een toch een verschil in te zitten. De navigatie gaf linksaf aan en de routeplanner rechtsaf. Om geen ruzie te krijgen toch maar besloten de routeplanner te volgen. Maar daar ging het dus mis. Nadat we waren overgeschakeld naar het navigatiesysteem kwamen we alsnog in Belle Plaine. Maar daar hield ook het navigatiesysteem er mee op. Gelukkig stonden we er ongeveer 200 meter van de plaats waar we moesten zijn en met wat advies van de lokale bevolking de goede plaats gevonden. Ondertussen had Terry Freddie gebeld met de vraag waar zij waren. En dat wisten ze niet ze warenverdwaald. Maar na telefonisch overleg met de man die de kaartjes verkocht voor het concert bleek dat ze in de buurt waren en met wat aanwijzingen hebben ook Freddie en Kathleen het gevonden. Het optreden vond plaats in het Bartlett Arboretum plaats. Bij het betreden van het arboretum hoorde iemand dat ik uit Nederland kwam kreeg ik meteen te horen dat ze ook elk jaar tulpen hebben. Op de weide aangekomen waar Jimmy zou spelen bleek nogmaals hoe mooi het hier was. Natuurlijk moest ik Radoslav, John, Glenn, Rick en Jimmy even een hand geven. John verontschuldigde zich meteen dat hij de zaterdagavond geen tijd had voor een kort praatje. Ook hij had net als iedereen lange dagen gemaakt en weinig geslapen. Dus van elk uurtje slaap dat ze konden pakken gebruikten ze. Het was een speciaal optreden voor Jimmy maar ook voor Robin Macy eigenaresse van het dit arbetorium. Robin Macy was vroeger de vierde Dixie Chick en kent Jimmy uit de tijd dat ze Austin woonde. Ik had mijn videocamera meegenomen voor het maken van wat opnamen maar uiteindelijk het hele optreden kunnen opnemen. Terry kwam naar me toe met de vraag of ik Jimmy’s videocamera wilde bedienen. Jimmy had er dus schijnbaar geen problemen mee dat ik de show opnam. Na het optreden waren Terry, Freddie, Pat, Kathleen maar ook Jimmy het er over eens dat dit een van zijn beste optredens was zeker de mooiste omgeving waar hij opgetreden is. Direkt na het optreden vertrokken John, Rick en Glenn richting Austin. Glenn moets de volgende dag weer naar zijn werk. Zoals zo vele muzikanten kan Glenn nioet leven van het mizoek maken alleen en heeft er een baan bij. Heb ook de cd Songs from the Garden van Robin Macy gekocht en een paar woorden met haar gesproken. Kort daarna werd ik geroepen door Robin en moest van haar even praten met een Amerikaan met Nederlandse ouders. Natuurlijk in het Nederlands. De man was geboren en woont nog steeds in Boston. Zij ouders kwamen uit Alkmaar en Amsterdam.
Rond 20.00 uur vertrokken we richting hotel in Witchita.


Maandag 14 juli, dinsdag 15 juli, woensdag 16 juli

Terug richting Dallas. De rit duurde ongeveer 6 uur en ging voornamelijk over de snelweg I-35. Onderweg geen problemen gehad met de auto ondanks de waarschuwing voor de bandendruk. Ook de terugvlucht naar Amsterdam gaf geen problemen. Woensdagmorgen rond 09.30 uur weer thuis.